Een week in een warm bad.
In onze room van Dutch Gold is het altijd warm en gezellig. Oudgedienden, nieuwkomers, roomhoppers, gelegenheidsspelers, alles zit hier met elkaar gezellig in het warme bad. Als je je even hebt omgedraaid moet je weer een paar pagina’s bijlezen, want er wordt ongelooflijk veel gekwekt, gelachen, verteld en er worden vriendschappen gesmeed. Soms zou je vergeten dat we een spel spelen.
Samenwerking staat hoog in het vaandel en onze Gold himself zorgt ervoor dat iedereen alle mogelijke kneusjes uit de krochten van het spel op z’n vriendenlijst heeft staan, wat ons elke maandag met twee vingers in de neus een zwart mapje oplevert.
Op donderdag voor de PoA en de Hidden Path worden al groepjes gevormd en daarvoor moeten we elkaar op de vriendjeslijst zetten. Zo ook anderhalve week geleden. Het spel ging goed, al snel waren de eerste fanaten voorzien van een nieuwe naamkleur, de rest deed er wat langer over, maar iedereen deed hard mee. De sfeer was weer uitstekend, de room stond vol teksten, lief en leed werd gedeeld en na anderhalve HiddenPath-week werd het maandag. Tijd om het zwarte mapje te innen uit het spel met de kneus-vriendjes. Ineens las ik een heel verschrikt: ooo néééé ik moet in de weekly spelen tegen Jari en dat vind ik niet leuk! ‘Hoe kan dat??? Iemand was zich suf geschrokken en ikzelf zag dat Dees en ik ook bij elkaar stonden. Er klonken meer kreten in de room… Zucht… onze vriendenlijst hadden we die zondagmiddag niet opgeschoond, dat waren we met al dat praten bijna allemaal vergeten, het nadeel van een heel gezellige room. Nu moesten we ineens in de weekly tegen elkaar gaan knokken.
De rest van de week hebben we er wel enorm om gelachen en lopen te keten. De reacties waren hilarisch en de sfeer soms baldadig. Hee jij stop nou maar eens, zou je niet eens gaan slapen? Of: hij staat nu alweer 50 punten voor, had ik m net ingehaald. En: Nee, kreun, sloof je niet zo uit! En overal smileys.
Morgen is het maandag en hebben een aantal van Dutch Gold helaas geen zwart mapje. Dan hebben we wel een knotsgekke leuke weekly gehad, ook al door die unieke sfeer in de room, die blijft geweldig, ondanks alles, maar hopelijk was het ook de laatste keer dat we tegen elkaar moesten spelen. Voortaan mag iedereen in de room op zondagmiddag roeptoeteren OPSCHONEN!
Proza van leden.
Plekje voor ledenbijdragen:
Parelspierpijn
Jongens jongens wat een reuring deze week met parels scoren, winterspelen kijken en carnaval vieren, alles tegelijk.
Ik zat gespannen te kijken naar het draaien van het PoA-rad en het lipje dat nèèèèèt niet op het goeie vakje kwam... sh*t…. oh..gelukkig toch wél. Zucht van opluchting.
Schaatsgeluiden klonken op de achtergrond met gouden plakken, verkeerde wissels, juich-Oranjes en de spanning van haalt ie het wel of haalt ie het niet en ineens was ik terug in mijn ouderlijk huis waar de wereld stilstond als Art en Keessie schaatsten.
De hele familie en aangetrouwde verwanten met bord op schoot voor de tv, wat anders nooit mocht maar schaatsen was van Nationaal Belang. Mijn moeder schopte in haar zenuwen haar bord met warm eten van haar knieën en riep: ‘De man met de hámer, de man met de hámer, o jee, de man met de hámer komt eraan hoor!’ Ze was altijd wat pessimistisch aangelegd. ‘Waar, ik zie m niet?’ gilde haar jongere zusje. De rondetijden noteerden we in de vakjes van een speciale bijlage van de krant en iedereen zat of stond met verbeten kop mee te schaatsen voor de tv. Als we dat niet deden dan verloren ze namelijk geheid. En als we dat wel deden liepen we de volgende dag en de dagen erna met spierpijn rond.
Zoals gezegd: behalve Milaan hadden we deze week de PoA en als het rad draaide zat ik met mijn hele achterste mee te duwen, net als vroeger met het schaatsen. Soms was het een verkeerde wissel en soms was het lipje nét over de streep. Ik duwde het rad met mijn volle lichaam vooruit, het maakte niks uit maar ik móest. Gelukkig heb ik mijn felbegeerde frame binnen en mag ontspannen.
Maar de spierpijn komt vast morgen wel weer, net als vroeger.
En dan hebben we deze PoA-week ook nog de carnavalsgangers van Kingdomfamilie. Zingen, draaien en hossen in Lampegat, Kruikestad, Krabbegat of Oeteldonk. Supergezellig, maar die krijgen daar vast óók spierpijn van, denk ik een beetje gemeen grinnikend. En als toegift ook nog eens een spijker in hun kop.
Alaaaaf! En veel plezier gewenst mensen!
Cisca